บทสนทนาที่ประทับใจในเรื่อง เจ้าชายน้อย

ภารกิจที่ 2/1 นินทาตัวเองเรื่อความรัก

ภารกิจที่ 2/1 นินทาตัวเองเรื่อความรัก (หนุ่ม-สาว)

สวยมักนก ตลกมักได้

          เชื่อว่าใครหลายคนคงเคยมีความรักกันมาทุกคน แต่ความรักของแต่ละคนจะสุขหรือว่าทุกข์ไม่มีใครรู้นอกจากตัวเรา ทุกคนคงเคยได้ยินประโยคที่บอกว่า “สวยมักนก ตลกมักได้” กันมาบ้าง แต่ใครจะรู้ว่าประโยคนี้จะเป็นจริงอย่างที่เขาว่ากัน

          ย้อนไปเมื่อตอน ม.ต้น ช่วงวัยรุ่นเป็นช่วงเวลาที่สนุกมากไม่ต้องกังวลอะไร ฉันมีเพื่อนที่สนิทหลายคนทั้งผู้หญิงผู้ชาย มีเพื่อนของฉันคนนึงเขามาขอความช่วยเหลือจากฉัน ให้ฉันเป็นแม่สื่อให้กับเธอฉันปฏิเสธแต่เพื่อนบอกว่าฉันทำได้ ฉันใช้เวลานานพอสมควรในการบอก เล่าเรื่องราวของเพื่อนฉันให้กับเพื่อนอีกคนฟังหลังจากที่ใช้เวลานานพอสมควรจึงเปิดโอกาสให้เพื่อนทั้งสองคุยกันเอง แต่กลับกันเพื่อนคนนั้นกลับตามติดฉันแทน แถมโทรหาฉันทุกวันหลังเลิกเรียนเขาบอกว่าฉันเป็นคนตลก เฮฮา ไม่มีเรื่องเครียด แรก ๆ ฉันไม่เอะใจอะไร แต่พอรู้จากเพื่อนเขาว่าเขารู้สึกชอบเราแทนที่จะชอบเพื่อนของเรา มันทำให้ฉันอึดอัดและเกลียดผู้ชายคนนั้นไปในที่สุด เวลาที่เจอกันฉันจะเดินหนีและไม่พูดคุยอะไรกับเขาเลย ฉันใช้เวลาปีครึ่งในการยอมรับตัวตนของเขาเราลองคุย ๆ กันดู จากเพื่อนในห้องกลายมาเป็นเพื่อนสนิท ถ้าไม่ตกลงรับเป็นแม่สื่อให้เพื่อนวันนั้น ก็คงไม่มีเพื่อนที่สนิทมากกว่าเพื่อนในวันนี้

          มานึกย้อนอีกทีก็ตลกตัวเองอยู่เหมือนกันไม่คิดว่าครั้งหนึ่งของชีวิตม.ต้น การเป็นคนตลก เฮฮา ชอบความสนุกจะมีเรื่องราวแบบนี้เกิดขึ้น นี่สินะที่เรียกว่า “สวยมักนก ตลกมักได้”

ภารกิจที่ 1 นินทาเพื่อนสนิท

หญิงสาวผู้เกลียดสุนัข

         เชื่่อว่าใครหลาย ๆ คนต่างก็ต้องมีเพื่อน แต่จะมีมากมีน้อยนั้นก็อยู่ที่ตัวเรา ดิฉันเองก็มีเพื่อนในกลุ่มหลายคน ที่คอยช่วยเหลือให้คำปรึกษากันมาโดยตลอด แต่วันนี้จะมาเล่าถึงเพื่อนคนหนึ่งที่เรายังสับสนในตัวตนของเธออยู่

        เธอเป็นผู้หญิงที่น่ารัก ตัวเล็ก ผิวขาวเหลือง แกมป่อง เราเคยเจอกันหลายครั้ง แต่ไม่มีใครจำใครได้ เธอเป็นคนที่มีจิตใจดี มีเมตตา อารมณ์ดี ไม่เคยโกรธหรือเกลียดใครเลย แม้จะมีบางครั้งที่เธอโดนเพื่อนด่าเธอกลับไม่เคยที่จะด่ากลับสักครั้ง แต่กลับเป็นคนที่รักษาน้ำใจเพื่อน ๆ และคนรอบข้างเป้นอย่างดีอย่างดี จนบางทีฉันก้เกรงใจที่จะขอความช่วยเหลือจากเธอ กลัวเธอรำคาญฉัน แต่เธอมักจะบอกกับฉันเสมอว่า อย่าเกรงใจเพื่อนแต่ให้เกรงใจคนอื่นที่ไม่ใช่เพื่อนสนิทของเรา มันทำให้ฉันฉันประทับใจมาก ๆ เพราะฉันยังไม่เคยเจอใครที่เป็นแบบนี้เลย เอาล่ะ นี่ไม่ใช่สิ่งที่ฉันสงสัยจริง ๆ หรอก แต่สิ่งที่ใครหลาย ๆ คนยังไม่รู้คือ เธอผู้นี้เป็นคนที่เกลียดสุนัขมาก ๆ เธอเล่าให้ฉันฟังเสมอว่า ไม่ว่าเธอจะไที่ไหน ทำอะไร เธอก็มักจะเจอกับสุนัข ซึ่่งเป็นเหมือนศัตรูตัวร้ายของเธออยู่ตลอดเวลา และนอกจากนี่ เธอก็มักจะพ่ายแพ้ให้กับสุนัขเสมอ มีวีรกรรมเกี่ยวกับสุนัขหลายอย่างที่เธอทำ เช่น มีอยู่วันหนึ่งพวกเรานัดทำงานกลุ่มกันกว่าจะเลิกทำกันก็ปาไป ตี 1-2 ไปแล้ว ฉันและเธอขับรถมาด้วยกัน ก่อนอกจากตึกเราเจอสุนัขมากมายประมาร 8-9 ตัว นอนอยู่ตรงนั้น เธอนึกสนุกอะไรอยู่ก็ไม่รู้เมื่อขี่รถผ่านเธอก็เรียกสุนัขเหล่านั้น แต่เธอบอกวามันไม่ลุกตามเรามาหรอก และเหตุการณ์ที่เธอไม่คิดว่าจะเจอก็เกิดขึ้นมาทั้งหมดลุกขึ้นและวิ่งมาหาเรา เธอได้แต่กรี๊ด ๆ  ๆ แล้วก็หัวเราะ อีกเหตุการณ์คือเราจะไปซื้อของกันแต่มันมืดมากแล้วเราเลือกที่จะใช้ทางที่ใกล้อย่างทางผ่านบ้านพักอาจารย์ เราขับรถไปเรื่อย ๆ และก็ต้องเจอสุนัขหน้าบ้านพักอาจารย๋ไล่เห่าเราอีกตามเคย ขากลับจึงตัดสินใจหาไม้มาเพื่อจะสู้กับมัน พอมาถึงที่มันก็ไล่เห่าเราอีกตามเคย แต่เพื่อนของฉันกลับทิ้งไม้และเอาแต่ตะโกนดัง ๆ หลายครั้งที่เธอดูเป็นคนมีน้ำใจ แต่ก็มีหลายครั้งที่เธอดูเป็นคนที่โหดเหี้ยมกับสุนัข ทั้งตะโกนไล่ ด่าทอ และขว้างปาสิ่งของใส่มัน จนตอนนี้ฉัก็ไม่แน่ใจว่าเพื่อนคนนี้ที่จริงแล้วเธอมีนิสัยยังไงกันแน่ แต่ถึงยังไงเธอก็ยังคอยให้ความช่วยเหลือ ให้คำปรึกษากับฉันและเราก็ยังคงเป็นเพื่อนกันมาจนถึงทุกวันนี้