นวนิยาย เรื่องสัญญารัก สัญญาณตาย

นวนิยาย เรื่องสัญญารัก สัญญาณตาย

ตอนที่ 4 ทางเลือก

          หลังจากที่นิศาตื่นจากฝันร้ายที่เหมือนจริงเธอยังคงใช้ชีวิตปกติเหมือนทุก ๆ วันโดยทุกครั้งที่เธอทำกิจกรรมต่าง ๆ ก็ต้องรู้สึกเหมือนมีคนคอยจ้องอยู่ตลอดเวลาจนมาถึงวันที่เธอต้องเจอกับเคราะห์ร้ายโดยไม่มีใครคาดคิดเอาไว้ก่อน นั่นคือสายของวันที่เธอทำงานก่อนที่จะเลิกงานเธอถูกชายสามคนที่คอยตามเธอดักจับตัวและเค้นถามเอาหลักฐานจากภาพถ่ายที่เธอบันทึกไว้เมื่อครั้งเห็นพวกเขาทั้งสามคนกำลังขนอาวุธเถื่อนและยาเสพติดไปขายในต่างประเทศ เธอได้แต่นั่งกลัวจนตัวสั่นทำอะไรไม่ถูก คิดอะไรก็ไม่ออกและใช้มารยาล่อลอกให้ชายทั้งสามคนหลงกลจนเธอสามารถขับรถและหนีไปได้ แต่ก็ยังไม่วายต้องถูกชายทั้งสามคนตามเอาชีวิตอยู่ตลอดเวลาจนเธอตัดสินใจไปหาธานินแฟนหนุ่มที่คุยงานกับลูกค้าในบริเวณใกล้เคียง

“ธานินคะ ตอนนี้คุณอยู่ไหน ว่างหรือเปล่า” นิศาถามด้วยน้ำเสียงที่ร้อนลน

“พึ่งคุยงานเสร็จพอดีครับนิศา มีอะไรหรือเปล่า” ธานินตอบด้วยน้ำเสียงที่แปลกใจ

“พอดีศาอยากทานขนมหวานเจ้าเก่านะคะ เลยอยากชวนคุณ” นิศาตอบทั้งที่เหยียบคันเร่ง

“งั้น ผมรอคุณที่ลานจอดรถนะครับ” ธานินตอบ

“ค่ะ แล้วเจอกันนะคะ” นิศาตอบพร้อมกับเหยียบคันเร่งจนสุด

ไม่นานนิศาก็ไปถึงที่นัดหมายโดยมีแฟนหนุ่มของเธอยืนรออยู่ที่หน้ารถ เธอรีบก้าวลงจากรถทันทีและเดินไปหาธานินที่ยืนยิ้มอยู่ ทั้งสองคุยกันปกติเหมือนคู่รักคนอื่น ๆ โดยที่นิศาพยายามทำตัวให้ปกติทุกอย่างเพื่อไม่ให้ธานินรู้ได้ว่าตอนนี้เธอกำลังพบเจอกับอะไรอยู่ ในขณะเดียวกันชายทั้งสามคนที่กำลังสะกดรอยตามนิศาอยู่ก็ต้องหยุดชะงักก่อนเมื่อมองเห็นธานินเพื่อนของตนเองยืนอยู่ตรงนั้นด้วย ทั้งสามคนได้แต่ทำสีหน้าหงุดหงิดและถอยไปตั้งหลักใหม่เพื่อนหนึ่งในสามคนนั้นจึงพูดขึ้นว่า

“โธ่เอ้ย เกือบจะได้หลักฐานมาทำลายอยู่แล้วเชียว” วศินเพื่อนคนที่หนึ่งของธานินพูดขึ้น

“นั่นสิ แล้วเราจะเอายังไงดี” กฤตพูดต่อด้วยสีหน้าที่สงสัย

“เอาน่ารออีกสักพัก ฉันเชื่อว่ายังไงเราก็ต้องจับนิศามาเค้นเอาความจริงให้ได้” ดุรงค์พูดขึ้นด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์

“เราไปดักรอที่บ้านนิศาดีกว่า” วศินออกความคิดเห็น

ทั้งสามคนจึงตัดสินใจไปดักรอนิศาอยู่ที่บ้านแต่จนแล้วจนเล่าพวกเขาก็ไม่เห็นวี่แววของนิศา จึงทำให้พวกเขาคิดว่านิศาอาจรู้แผนของพวกเขาทั้งหมดแล้วก็ได้ รุ่งเช้าทั้งสามคนจึงตัดสินใจไปหาธานินที่บ้านแต่เช้าตรู่ เพื่อหวังว่าจะต่อลองกับธานินเพราะธานินเองก็รู้ดีอยู่แล้ว่าที่เพื่อทั้งสามคนของเขาทำอยู่คืองานอะไร

“ธานินฉันมีเรื่องให้แกช่วยหน่อย” วศินพูดด้วยสีหน้าที่จริงจัง

“มีอะไรก็ว่ามาเถอะ” ธานินตอบด้วยน้ำเสียงที่เรียบ

“นายคงยังไม่รู้สินะว่านิศาแฟนของนายมายุ่งเกี่ยวกับงานของเรา” วศินพูด

“นิศาแอบไปถ่ายภาพเพื่อเป็นหลักฐานในขณะที่พวกเราทุกคนกำลังทำงานอยู่” กฤตพูดเสริม

“นายคิดดูนะธานิน ถ้าเรื่องถึงหูคนอื่นพวกเราจะลำบากแค่ไหน” ดุรงค์พูดเสริมด้วยสีหน้าที่จริงจัง

“ฉันหวังว่านายจะยังคงเห็นแก่ความเป็นเพื่อนของเรานะ ถ้าไม่อยากให้นิศาต้องเดือดร้อน” วศินพูดด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์

“แล้วฉันต้องทำยังไง อย่าบอกนะว่า…..” ธานินพูดด้วยสีหน้าที่ตกใจ

“ฉันรู้ว่านายรู้ว่าต้องจัดการเรื่องนี้ยังไง เลือกเอาระหว่างเพื่อนกับแฟนสิ่งไหนที่สำคัญกับนายที่สุด” กฤตพูดและยิ้มมุมปาก

เมื่อทั้งสามคนพูดจบก็ปล่อยให้ธานินยืนนิ่งทบทวนกับสิ่งที่พวกเขาพูดออกไป ธานินได้แต่คิดในใจว่าตอนนี้จะทำยังไงเมื่อเขาพึ่งรู้ว่านิศาเข้าไปยุ่งกับเรื่องที่ไม่ควรยุ่ง และที่หนักไปกว่านี้เขาต้องเลือกระหว่างเพื่อนทั้งสามคนกับนิศาผู้หญิงที่เขารักมากที่สุด เขาได้แต่ยืนมองกระดาษแผ่นหนึ่งที่วศินทิ้งไว้ให้บนโต๊ะยิ่งเขาได้อ่านข้อความที่เขียนไว้บนกระดาษยิ่งทำให้เขาต้องทรุดนั่งลงกับพื้นพร้อมกับก้มหน้าก้มตาเอาแต่นั่งนิ่ง ๆ ไม่ยอมทำอะไร แต่ตอนนี้สมองของเขากำลังลังเลกับสิ่งที่ต้องเลือกทั้งที่ในใจมีคำตอบที่ชัดเจนที่สุดแล้วแต่เขาก็ยอมที่จะทำตามสิ่งที่วศินขอเอาไว้โดยหลีกเลี่ยงไม่ได้

จัน ทะบาล

นวนิยาย เรื่องสัญญารัก สัญญาณตาย ตอนที่ 3

นวนิยาย เรื่องสัญญารัก สัญญาณตาย

ตอนที่ 3 หลักฐานกับการไล่ล่า

            หลังจากที่กลับจากการเที่ยวชมวิวในเกาะใกล้เคียงกันนิศาก็เอาแต่เครียดและนั่งคิดทบทวนตัวเองอยู่เสมอว่าสิ่งที่เขาเจอคืออะไร และเธอควรบอกเรื่องนี้กับแฟนหนุ่มของเธอหรือไม่ ว่าเพื่อนทั้ง 3 คน ของเขาทำงานผิดกฏหมายทั้งค้าอาวุธเถื่อนและลักลอบขายยาเสพติด แต่ที่เธอไม่รู้คือแฟนหนุ่มของเธอเองทราบเรื่องนี้มาโดยตลอดว่าเพื่อนทั้ง 3 คนของเขานั้นทำงานอะไร เงินที่มีมาจากไหนแต่เขาต้องปิดเป็นความลับโดยที่ไม่สามารถบอกใครได้เลยแม้แต่คนเดียวไม่ว่าคนๆนั้นจะสำคัญสำหรับเขามากน้อยแค่ไหน บรรยากาศตอนนี้ดูตึงเครียดมากกว่าทุกครั้งแม้ว่านิศาจะพยายามทำเป็นไม่สนใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนี้แต่เธอก็ต้องมานั่งเป็นทุกข์เองว่า ถ้าเธอไม่บอกใครก็ถือเป็นการช่วยคนเลวทำผิดต่อคนจำนวนมาก อีกทั้งหลักฐานที่เธอเองเป็นคนถ่ายเก็บไว้ก็ต้องเป็นตัวที่จะพาเธอก้าวเข้าไปสู่การทำผิดกฏหมายและผลกระทบที่กำลังจะตามมาในภายหลัง เพราะนอกจากเธอจะมีหลักฐานแล้วเพื่อนสนิทของแฟนหนุ่มเธอก็รู้แล้วด้วยว่าเธอมีหลักฐานสำคัญในการเอาผิดพวกเขาทั้งสามแน่นอน สิ่งเหล่านี้ยิ่งเป็นเครื่องตอกย้ำความกังวลให้กับเธอมากขึ้นเรื่อยหลังจากที่กลับจากการเที่ยวชมวิวในเกาะใกล้เคียงนิศาก็เอาแต่เครียดและนั่งคิดทบทวนตัวเองอยู่เสมอว่า เธอควรจะเอายังไงดี

            “นิศาครับ มีอะไรหรือเปล่าคุณดูเครียด ๆ นะ” ธานินถามด้วยความสงสัย

            “เปล่าค่ะ รู้สึกเหมือนจะไม่สบายนิดหน่อย” นิศาตอบด้วยสีหน้าเศร้า ๆ

            “ให้ผมพาไปหมอไหมครับ” ธานินถาม

            “ไม่เป็นไรค่ะ นอนพักซักหน่อยคงจะดีขึ้น” นิศาตอบและส่งยิ้มให้

            “คุณขึ้นไปพักเถอะครับ เดี๋ยวผมทำข้าวต้มกุ้งให้ทาน ” ธานินพูดและส่งยิ้มให้นิศา

            “ขอบคุณนะคะธานิน” นิศาส่งยิ้มให้

นิศาได้แต่เงียบและเดินขึ้นไปพักบนห้องทั้งที่ในใจเธอออยากถามและบอกสิ่งที่เจอกับแฟนหนุ่มของเธอ เพื่อไม่ให้เขาหลงผิดเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับสิ่งผิดกฎหมายพวกนั้นด้วย ธานินเองก็ไม่ต่างไปจากนิศาเขาทำข้าวต้มกุ้งด้วยความตั้งใจแต่ภายในใจของเขาก็ยังอดที่จะเป็นห่วงแฟนสาวไม่ได้ เพราะนิศาไม่เคยเงียบและนั่งซึมนานขนาดนี้แม้ว่าเธอจะเจอกับปัญหามากมายแค่ไหนแต่เธอก็สามารถจัดการและผ่านสิ่งเหล่านั้นมาได้เสมอ ทันทีที่เขาทำข้าวต้มเสร็จก็รีบยกขึ้นไปให้นิศาทันทีแต่สิ่งที่เขาเจอคือ นิศากำลังแต่งตัวอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งธานินได้แต่สงสัยจนไม่สามารถจะอธิบายได้ว่าหญิงสาวที่นั่งซึมหลังจากกลับมาจากเที่ยวเกาะ ตอนนี้เธอคนนั้นหายไปไหน

            “ธานินค่ะ หน้าฉันมีอะไรติดหรือเปล่า” นิศาหันไปถามทันทีที่เห็นว่าแฟนหนุ่มของเธอจ้องเธอนานจนเกินไป

            “เปล่าครับ ผมแค่สงสัย คุณ……” ธานิตอบทั้งที่ยังจ้องหน้านิศาอยู่

            “อ่อ ตอนนี้ศาหายดีแล้ว แล้วก็อยากไปทานข้าวข้างนอกกับคุณด้วย” นิศาตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

            “ครับ แล้วคุณอยากทานอะไร” ธานินตอบรับแบบเก้ๆ กังๆ

            “ศาคิดไว้แล้วค่ะ นินรีบไปอาบน้ำแต่งตัวเถอะค่ะพรุ่งนี้เราก็ต้องกลับกันแล้ว” นิศายิ้ม

            “ครับ ผมขอเวลาซักครู่นะครับ” ธานินตอบพร้อมกับเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำไป

หลังจากที่ธานินเข้าไปอาบน้ำเธอก็เดินไปหยิบเสื้อผ้าในตู้มาวางไว้ให้เขาที่เตียงนอน แม้ว่าก่อนหน้านี้เธอจะเอาแต่นั่งซึมไม่พูดไม่จากับเขาเลย แต่สิ่งหนึ่งที่เธอคิดขึ้นมาได้คือ เธอควรทำตัวเองให้ความสุขมากกว่าที่จะไปนั่งทุกข์ใจกับสิ่งที่มันยังไม่เกิดขึ้น เพราะพรุ่งนี้เธอและเขาก็ต้องกลับไปทำงานกันแล้วและไม่รู้ว่าหลังจากนี้เธอจะต้องเจอกับอะไรอีกบ้าง ทั้งสองคนใช้เวลาในคืนวันสุดท้ายของการพักผ่อนอย่างคุ้มค่าและหลับใหลไปพร้อมกับความเหนื่อยล้าของวันนี้

รุ่งเช้า เขาและเธอก็เตรียมตัวที่จะกลับกรุงเทพฯด้วยรอยยิ้มที่สดใสและดูมีความสุขเวลาผ่านไปไม่นานนิศาก็กลับมาถึงบ้าน เธอใช้เวลาในการเก็บของออกจากระเป๋าเพียงไม่กี่ชั่วโมงก็เสร็จและกำลังจะออกไปซื้อของข้างนอก แต่ที่เธอไม่เคยรู้เลยก็คือเพื่อนของธานินทั้งสามคนกำลังจับตามองเธออย่างไม่ให้คลาดสายตาไม่ว่าเธอจะไปที่ไหนก็ไม่สามารถที่จะหลุดพ้นจากสายตาและทันทีที่เธอออกจากบ้านก็มีรถคันหนึ่งขับตามไปห่าง ๆ เมื่อถึงจังหวะที่ปลอดคนรถคันนั้นก็ปาดหน้ารถของเธอทันทีทำให้รถเสียหลักต้องจอดกะทันหัน ชายทั้งสามคนเดินลงมาและใช้ปืนจี้บอกให้เธอเปิดกระจกหากเธอไม่ยอมทำตามเขาจะฆ่าเธอทันที นิศาได้แต่นั่งตัวสั่นภายในรถเธอตกใจที่ทั้งสามคนคือเพื่อนของธานินและได้แต่นั่งคิดว่าพวกเขาคงต้องการทำลายหลักฐานทั้งหมดที่เธอมีแต่ยังไม่ทันที่จะได้คิดว่าจะเอายังไงต่อก็มีเสียงนาฬิกาบอกเวลาตื่นเพื่อไปทำงานดังขึ้นเสียก่อน นิศาสะดุ้งตื่นและรู้สึกโล่งใจทันทีที่รู้ว่าทั้งหมดเป็นแค่ความฝันที่เธอคิดมากไปเอง……..

จัน ทะบาล

นวนิยาย เรื่องสัญญารัก สัญญาณตาย ตอนที่ 2 จุดเริ่มต้น

นวนิยาย เรื่องสัญญารัก สัญญาณตาย

ตอนที่ 2 จุดเริ่มต้น

            ในขณะที่สายลมกำลังโบกพัดเบา ๆ พร้อมกับแสงจันทร์ที่สาดส่องมากระทบร่างของชายหญิงที่นอนกอดกันภายใต้รอยยิ้มและเสียงหัวเราะแห่งความสุข ห้องสี่เหลี่ยมที่ถูกตกแต่งด้วยกุหลาบสีแดงและแสงเทียนรายล้อมอยู่เต็มห้อง บรรยากาศที่เงียบสงบในวันนี้ช่างเหมาะในการทำเซอร์ไพรส์และขอนิศาแต่งงานยิ่งนัก ธานินได้แต่คิดพรางบ่นพึมพรำคนเดียวเบา ๆ จนนิศาต้องสะกิดและทำหน้างุนงงกับสิ่งที่ธานินบ่นอยู่

“นิศาครับ คุณรู้ไหมว่าผมเป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุดเลย” ธานินยิ้มยียวนพร้อมกับถามนิศาที่กำลังคิดหาคำตอบ

“เพราะอะไรหรอคะ จริงๆ คุณก็โชคดีอยู่แล้วนี่คะที่มีพร้อมทุกอย่าง” นิศายิ้มและยังสงสัยกับกับถามของแฟนหนุ่มเหมือนเคย

“โธ่ นิศาครับ คุณก็รู้ว่าผู้ชายคนอื่นก็หมายตาคุณไว้หลายคนเหมือนกัน แต่สุดท้ายคุณก็เลือกผมและอีกอย่างคุณทั้งสวยทั้งเก่งขนาดนี้ผู้ชายคนไหนได้คุณไปเป็นแฟนก็คงโชคดีมากแน่ๆ เลยว่าไหม” ธานินยิ้ม

            ทั้งสองได้แต่ยิ้มและสบตากันด้วยความเขินอายก่อนจะหลับไปเพราะความเหนื่อยล้าจากการเดินทางเที่ยวทั้งวัน รุ่งเช้าธานินตื่นขึ้นมาเพื่อทำอาหารมื้อพิเศษให้กับแฟนสาวของเขาที่มัวแต่หลับใหลจนลืมเวลาของอาหารเช้า เขารีบยกอาหารเช้าที่ทำเสร็จใหม่ ๆ ขึ้นมาวางไว้ข้างเตียง ทันทีที่เขาเปิดประตูเข้ามากลิ่นหอมก็โชยไปทั่วห้องเพื่อปลุกนิศาให้ตื่น

“หอมจังเลยค่ะ” นิศายิ้ม

“รีบมาทานสิครับกำลังร้อนๆ เดี๋ยววันนี้เราไปขับเรือชมเกาะใกล้ๆ แถวนี้กัน คุณต้องชอบมากแน่ๆ” ธานินยิ้ม

“งั้นฉันขอเวลาสักชั่วโมงนะคะ จะรีบลงไป” นิศาพูดขณะก้มหน้ามองอาหารที่วางอยู่ข้างๆ

            ธานินเดินลงมาที่ห้องรับแขกด้านล่างของบ้านพักตากอากาศ และโทรศัพท์สั่งให้คนดูแลบ้านช่วยเตรียมเรือที่จะใช้ พร้อมทั้งสั่งอาหารจากร้านประจำที่เขาเคยทานกับครอบครัวเพื่อใช้เป็นมื้อเที่ยงของการชมเกาะ

ผ่านไปชั่วโมงกว่า ๆ ….

นิศาเดินลงมาพร้อมกับชุดสีขาวที่พลิ้วไหวไปตามท่วงท่าในการเดินของเธอ ธานินได้แต่จ้องมองแฟนสาวของเขาด้วยสายตาที่ตกตะลึง นิศามองและส่งยิ้มให้จนธานินต้องเผลอหัวเราะออกมาเบาๆ ทั้งสองคนเดินจูงมือกันไปที่เรือที่จอดเตรียมไว้ที่หน้าบ้านและเรือก็ค่อยๆขับออกไปช้าๆ ท่ามกลางบรรยากาศที่ฟ้าครึ้ม ลมพัดแรง เสียงคลื่นกระทบเรือเป็นระยะๆ จนมาถึงเกาะที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านพักนัก ธานินเดินลงมารอรับมือนิศาแฟนสาวของเขาลงจากเรือเพื่อไปยังต้นไม้ใหญ่ข้างโขดหินที่มีเรือนรับรอง ซึ่งเมื่อมองจากตรงนี้จะสามารถมองเห็นภาพทะเลกว้างและหมู่เกาะต่างๆมากมาย

“ธานินค่ะ เห็นกระเป๋าสีครีมของฉันไหมคะ” นิศาถามในขณะที่กำลังก้มหาของบางอย่าง

“ไม่นะครับ คุณเอามาด้วยหรือเปล่า” ธานินตอบ

“สงสัยฉันลืมไว้ที่เรือนะคะ งั้นฉันขอกลับไปเอาก่อนนะคะคุณรอที่นี้แหละค่ะ”

ในขณะที่นิศาเดินกลับมาเอาของที่เรือ สายตาของเธอก็เหลือบมองไปเห็นเพื่อนของธานินที่อยู่ไม่ไกลจากเรือของเธอ ด้านหลังของพวกเขามีกลุ่มชาย 4-5 คน กำลังขนกล่องใส่อะไรบางอย่างเมือมองดูอีกทีนิศาก็ต้องตกใจเมือเห็นว่าในกล่องนั้นคืออาวุธเถื่อนที่ลักลอบขนเข้ามา เธอจึงใช้กล้องที่อยู่ในกระเป๋าถ่ายรูปและบันทึกวิดีโอเอาไว้ แต่ยังไม่ทันที่จะถ่ายเสร็จเพื่อนของธานินแฟนหนุ่มของเธอหนึ่งในสามคนนั้นก็หันมาเจอนิศากำลังถ่ายภาพพวกเขาไว้พอดี แม้ว่านิศาจะพยายามทำตัวปกติแต่ก็ยังไม่วายโดนจับตามองและมุ่งหน้าเดินมาหาเธอ………………

จัน ทะบาล

นวนิยายเรื่อง สัญญารัก สัญญาณตาย ตอนที่ 1

นวนิยาย เรื่องสัญญารัก สัญญาณตาย

ตอนที่ 1 สัญญาใจ

กริ๊ง ๆ ๆ เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ที่วางอยู่บนที่นอน

“ว่าไงค่ะ ธานิน” เสียงของนิศาหญิงสาวที่มีรูปร่างหน้าตาสละสลวยและเพียบพร้อมด้วยคุณสมบัติที่ชายหลายคนต้องจับตามอง

“นิศาครับ วันนี้ผมจะไปรับคุณที่บ้านตอนบ่ายโมงนะครับ หวังว่าคุณคงจะไม่ลืมที่คุณรับปากไปเที่ยวกับผมนะ” เสียงของธานินแฟนหนุ่มนักธุรกิจทายาทเจ้าของห้างดังในใจกลางกรุงเทพฯ ที่คบหาดูใจกันมานานกว่า 10 ปี

ณ ถนนสายหลักที่มีจุดหมายมุ่งหน้าไปยังเกาะสีชัง สถานที่ตากอากาศและท่องเที่ยว ที่มีมานานนับร้อยปีตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันและเป็นสถานที่ ที่ได้รับความนิยมจากนักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยชาวต่างชาติจำนวนมาก นอกจากนี้บริเวณเกาะสีชังยังมีบ้านพักตากอากาศที่ธานินซื้อไว้เมื่อปลายปีที่แล้ว เพื่อการสังสรรค์และพักผ่อนในช่วงลาพักร้อนของทุกปี แต่ที่น่าแปลกคือ ตอนนี้บรรยากาศที่เต็มไปด้วยเมฆที่เกาะตัวกันหนาอย่างน่าแปลกใจ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ ท้องฟ้าปลอดโปร่ง ลมพัดเย็นสบาย ทำให้นิศาที่กำลังหลับอยู่ก็พลางตื่นขึ้นมาพบกับบรรยากาศที่ดูแปลกไปอย่างหาคำตอบไม่ได้ ทำได้เพียงคิดในใจว่า ที่เป็นเช่นนี้เพราะ พายุโหมกระหน่ำเข้ามาอีกรอบ ทั้งที่ในใจของนิศาตอนนี้รู้สึกไม่ดีถึงลางสังหรณ์ที่ผุดขึ้นมาในช่วงเวลานี้

“นิศาตื่นแล้วหรอครับ คุณหิวหรือเปล่า” ธานินพูดพรางหันมามองนิศาด้วยความเอ็นดู

“ค่ะ นี่ฉันคงเผลอหลับไปนานเลยสินะคะ ตอนนี้ฉันยังรู้สึกไม่หิวเท่าไหร่ รอให้ถึงที่พักคุณก่อนแล้วเราค่อยทำอาหารทานกันนะคะ” นิศาพูดพร้อมกับส่งยิ้มให้กับธานิน

“ครับ อีกสักพักก็คงถึงบ้านพักตากอากาศที่ผมซื้อไว้แล้ว อดทนหน่อยนะคุณนี่น่ารักไม่เปลี่ยนเลยนะ” ธานินพูดจบก็เอื้อมมือไปจับที่แก้มนิศา

ไม่นานรถก็ขับเคลื่อนเข้ามาจนถึงคฤหาสน์หลังโตที่ตกแต่งแบบเรียบหรู ด้วยสไตล์การตกแต่งแบบยุโรปผสมผสานเข้ากับการตกแต่งแบบโมเดิร์นที่ดูลงตัวอย่างไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน นิศารีบก้าวลงจากรถทันทีที่เธอมองเห็นภาพบรรยากาศยามเย็นที่ตะวันกำลังจะลับขอบฟ้า แสงแดดที่สาดส่องกระทบกับฝูงนกที่กำลังบินกลับรังอย่างสวยงาม เธอได้แต่พึมพรำเบา ๆ ว่า “ฉันไม่เคยมีโอกาสมองภาพที่สวยขนาดนี้เลย ทำไมรู้สึกชอบที่นี้จัง” ธานินเดินมาโอบกอดเธอจากด้านหลัง แล้วกระซิบข้างหูเธอเบา ๆ ว่า “เพราะคุณมัวแต่ทำงานจนไม่มีเวลาหาความสุขให้ตัวเองไงล่ะ” นิศาได้แต่อมยิ้มแล้วหันไปมองสบตากับธานิน

“ผมว่าเราเข้าบ้านดีกว่านะครับ พรุ่งนี้ผมจะพาคุณไปทำบุญที่วัดแต่เช้าแล้วเราค่อยไปเดินเล่นที่ริมหาดกัน” ธานินพูดพลางดึงแขนนิศาเดินเข้าบ้านพักตากอากาศของตน

“ค่ะ” นิศายิ้มรับ

รุ่งเช้าธานินได้พานิศาขับรถตระเวนทำบุญขอพร ทั้งสองคนทำบุญร่วมกันด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มและมีความสุข หลังจากนั้นก็เดินทางไปของพรที่ถ้ำระฆัง เกาะสีชัง ทั้งสองคนอธิฐานว่าขอให้เขาทั้งสองได้ครองรักและอยู่ด้วยกันตลอดไปอย่างมีความสุข ทันทีที่คำอธิฐานจบลง ธานินก็ได้มอบสร้อยเพชรจี้รูปหัวใจที่ด้านในนั้นเป็นรูปของเขาทั้งสอง ด้านหลังสลักชื่อของพวกเขาทั้งสองคนเอาไว้มอบให้กับนิศาและให้คำมั่นสัญญากับเธอว่า “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นผมจะรักและซื่อสัตย์กับคุณตลอดไป” ธานินพูดพลางกุมมือนิศาเอาไว้ นิศาได้แต่ร้องไห้ด้วยความดีใจ เธอพูดอะไรไม่ออกทำได้เพียงพยักหน้าและยิ้มตอบธานิน แต่แล้วเวลาของความสุขก็ได้ผ่านเลยไปอย่างช้า ๆ โดยที่เขาทั้งสองคนไม่ทันตั้งตัวรับมือ………

จัน ทะบาล

งานคู่บทสนทนาถึงเพื่อนในห้องที่กำลังตั้งท้อง

สมาชิก

1. นางสาวสุพัตรา  จันทะบาล รหัส 57210406222

2. นายสุวิศาสตร์  สิมมาลา  รหัส 57210406226