นวนิยาย
เรื่องสัญญารัก สัญญาณตาย
ตอนที่ 6 การกลับมา…
เหตุการณ์ทุกอย่างจบลงไปอย่างไม่มีใครมาขัดขวางได้เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมงที่ธานินสลบ
หลังจากที่เขาตื่นขึ้นมาก็พบว่าคนที่นอนจมกองเลือดอยู่ข้าง ๆ เขา คือนิศาผู้หญิงที่เขารักมากที่สุด
เขาได้แต่กำมือตัวเองแน่นน้ำตาลูกผู้ชายที่ไม่มีวันไหลออกมาให้ใครได้เห็นตอนนี้ไหลลงอาบแก้มของเขาทั้งสองข้าง
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดยังคอยตอกย้ำความเสียใจ และความโง่เขลาของธานินอยู่เสมอเขาได้แต่พยายามลืมและคิดหาทางออกที่ดีที่สุดให้กับตัวเขาเอง
แต่เหมือนยิ่งพยายามมากเท่าไหร่ทางออกของปัญหายิ่งลึกลงไปสู่ทางตันที่มืดมิดตลอดเวลา
ทุกครั้งที่เขาได้เห็นรูปหญิงสาวที่เขารักมากที่สุดยิ่งทำให้ความเสียใจทวีความรุนแรงมากยิ่งขึ้นแต่ใครจะรู้ว่าแม้ว่าเธอต้องตายไปแล้วแต่ความแค้นที่เขาและเพื่อนได้ทำไว้กับเธอมันมากเกินกว่าที่เธอจะให้อภัยและไปเกิดได้
เธอจึงกลับมาแก้แค้นทุกคนที่ทำร้ายเธอโดยไม่มีขอยกเว้นแม้แต่ธานินเองก็ตาม
เพราะเธอเชื่อในสิ่งที่เพื่อนของธานินพูดว่าทุกอย่างคือแผนที่ธานินวางเอาไว้เพื่อฆ่าเธอ
แต่ในเวลาเดียวกันทั้งสามคนกลับไม่มีทีท่าที่จะเกรงกลัวอะไรทั้งสินแม้แต่ธานินเองที่กำลังมาหาพวกเขาในเวลานี้
กริ๊ง ๆ ๆ ๆ
“เปิดสิโว้ยยย”
ธานินตะโกน
“ฉันว่าแล้วว่าต้องมา”
ดุรงค์พูดขึ้นขณะที่กฤตเดินไปที่ประตู
“ใช่จริง
ๆ ด้วย” กฤตพูดขณะที่เดินไปเปิดประตู
“พวกนายทำแบบนี้ได้ยังไงกัน”
ธานินพูดด้วยท่าทางที่โมโห
“นายก็รู้นี่
ว่าคนที่รู้เรื่องนี้ต้องมีจุดจบยังไง อีกอย่างนิศาเขาเลือกที่จะแข็งข่อกับฉันเอง”
วศินบอกขณะที่เดินไปหยิบบุหรี่
“ไม่จริง
นิศาไม่มีทางที่จะแข็งข้อกับนาย เขารู้ว่าต้องทำยังไง นายมันเลวที่ทำกับเธอแบบนี้”
ธานินพูดพลางกำมัดแน่น
“เสียใจด้วยนะ
ผู้หญิงคนนั้นอยากโง่รนหาเรื่องเดือดร้อนเอง” ดุรงค์พูด
“พวกนายไม่ใช่คน
พวกนายไม่เคยมีความรัก” ธานินพูดพลางเดินไปที่ประตู
“พวกเราไม่สนใจหรอก
แต่ถ้าใครขวางทางเราก็ต้องจบแบบนี้ทั้งนั้น” กฤตพูดพลางหัวเราะ
“เรามาฉลองกันดีกว่านะ”
วศินพูด
ทั้งสามคนจัดงานปาร์ตี้เล็ก
ๆ ที่ห้องของพวกเขาโดยไม่แคร์ว่าสุดท้ายแล้วธานินจะคิดยังไงกับเรื่องที่เกิดขึ้น
จนเวลาผ่านไม่นานสักพักงานก็ยิ่งครึกครื้นมากยิ่งขึ้น ทุกคนดื่มกันอย่างไม่มีใครยอมใครใน๘ระเดียวกันจู่ๆ
ไฟก็เกิดดับพลึบลงโดยไม่รู้สาเหตุ
พร้อมกับสายลมที่พัดผ่านเข้ามาจากด้านนอกของหน้าต่างที่รุนแรงราวกับว่าพายุกำลังจะเข้า
สิ่งของที่ว่างอยู่ตกลงที่พื้นกระจัดกระจายเสียงแก้วหลนลงแตกเป็นจังหวะ วศินจึงตัดสินใจเดินไปดูที่หน้าต่างพร้อมอาการที่โมโหรุนแรง
“ลมอะไรกัน
ทำไมไม่มีวี่แววว่าพายุจะเข้า” วศินพูดด้วยอาการที่โมโห
“ล้มบ้าเอ้ย
ไม่รู้หรือไงคนกำลังสนุกกันอยู่เนี่ย” กฤตพูดด้วยท่าทางที่ทุลักทุเล
“อย่าไปสนใจเลยน่า
มาสนุกกันต่อดีกว่า” ดุรงค์พูดพลางยกแก้วขึ้นดื่ม
ทั้งสามยังคงกินต่อด้วยสีหน้าท่าทางที่สนุกสนานเช่นเคยโดยไม่สนใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้เลยแม้แต่น้อย
มีเพียงวศินเท่านั้นที่ยังคงแปลกใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นเขาพยายามคิดหาคำตอบของเหตุการณ์ทั้งหมด
จนเขาได้เจอกับคำตอบที่เกินจะคาดเดาได้ว่าสิ่งที่เขาเจอเป็นเรื่องจริงหรือไม่
ผู้หญิงผมยาวที่ดูสวยและสง่าคนนั้นเป็นใครทำไมถึงมายืนอยู่ตรงนี้วศินตัดสิใจเดินไปที่ระเบียงห้องก็พบว่าเธอยืนร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยน้ำเสียงที่ดูโหยหวนแปลก
ๆ แต่เข้าก็ยืนยันที่จะเดินไปถามไถ่
“คุณครับ
มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ” วศินพูด
“คุณช่วยฉันได้หรอคะ”
หญิงสาวคนนั้นตอบ
“ถ้าคุณต้องการให้ผมช่วย
ผมช่วยได้อยู่แล้วละครับ” วศินบอกกับหญิงสาวคนนั้น
“ฉันอยากให้บทเรียนกับคนที่ทำร้ายฉัน
เขาทำร้ายและทำลายชีวิตของฉัน” หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงที่ดูโกรธมาก
วศินตกใจกับน้ำเสียงที่ดูโกรธมากของหญิงสาวคนนั้นแต่เขาก็ยังยืนยันที่จะอยู่ตรงนั้นเพื่อดูหน้าตาที่แท้จริงของเธอจนเธอหันมา
ทำให้วศินพูดอะไรไม่ออกได้แต่อึ้งและถอยหลังออกไป
แต่เธอก็ยังตามมาขวางหน้าของเขาและเอามือบีบคอเขาและยิ่งเขาพยายามที่จะดิ้นเพื่อเอาชีวิตรอดก็ยิ่งทำให้เขากำลังจะหมดลมหายใจลงไปทุกที
แม้จะพยายามพูดชื่อของเธอคนนั้นออกมาก็ไม่สามารถพูดออกมาได้ จนเขาสดุ้งตื่นขึ้นมาเหงื่อท่วมร่าง
เขาพยายามจับที่คอของตัวเองก็พบว่าเหตุการณ์ทั้งหมดเป็นแค่ฝันร้ายที่ดูเหมือนจริงมากจนเขารู้สึกกลัวและไม่สามารถที่จะนอนหลับลงไปได้
ได้แต่ระแวงว่าเรื่องในฝันเมื่อกี้จะเป็นจริงหรือไม่
