นวนิยาย
เรื่องสัญญารัก สัญญาณตาย
ตอนที่ 5 ความรักความตาย
หลังจากที่ธานินคิดทบทวนสิ่งที่วศินเขียนข้อความทิ้งเอาไว้เป็นเวลานานเขาตัดสินใจเลือกในสิ่งที่หัวใจเขาต้องการนั่นคือการรักษาความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนกับคนรักของเขาไว้ด้วยกัน
เขาคิดเอาไว้แค่เพียงว่าเขาสามารถที่จะจัดการเรื่องทุก ๆ อย่างได้ โดยไม่ทำให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเดือดร้อน
ธานินจึงตัดสินใจพานิศาไปพบเพื่อนของเขาที่เกาะร้างแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านที่เคยพักโดยใช้ข้ออ้างว่าเขาต้องการที่จะซื้อเกาะร้างแห่งนี้ไปลงทุนทำธุรกิจการท่องเที่ยวและอยากให้เธอไปด้วย
นิศาตัดสินใจไปกับธานินโดยที่รู้ว่าเขาต้องการอะไรบางอย่างจากเธอ
เวลากำลังเดินผ่านไปเรื่อย ๆ ในขณะที่รถกำลังวิ่งอยู่ธานินจึงตัดสินใจที่จะคุยกับนิศาให้รู้แล้วรู้รอดกันไป
“นิศาครับ
ผมมีเรื่องจะถาม” ธานินพูดด้วยสีหน้าที่นิ่งเฉย
“มีอะไรหรอคะ
” นิศาตอบด้วยท่าทางที่นิ่ง
“คุณรู้เรื่องของเพื่อนทั้งสามคนของผมใช่ไหมครับ”
ธานินพูดต่อด้วยท่าทางที่นิ่งเฉยเช่นเดิม
“คุณรู้เรื่องนี่ได้ยังไงค่ะ
คือ….เอ่อ……” นิศาตอบแบบตะกุตะกัก
“พวกเขาบอกผมหมดแล้วละครับ
นิศาผมเป็นห่วงคุณนะ” ธานินตอบด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ
“ฉันไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้นะคะ
ฉันแค่ไม่อยากให้พวกเขาทำสิ่งที่ไม่ดี” นิศาก้มหน้าตอบ
“คุณรู้ใช่ไหมว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นกับคุณบ้าง” ธานินพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูเศร้า
“ฉันรู้ค่ะ
ฉันถึงยอมมากับคุณไงค่ะ” นิศาตอบด้วยท่าทางที่นิ่งเฉย
“คุณรู้ใช่ไหมว่าเราจะไปไหนกัน”
ธานินพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
“ฉันรู้ค่ะ
ยังไงเราก็ต้องไปคุยกับพวกเขาให้รู้เรื่อง” นิศาตอบพร้อมส่งยิ้มให้ธานิน
ทั้งสองมุ่งหน้าไปยังเกาะร้างแม้ในใจของพวกเขาทั้งสองจะรู้อยู่แล้วว่าการพูดคุยกันในครั้งนี้ไม่มีทางที่จะจบลงแบบง่าย
ๆ ได้แน่นอน แต่ก็ยังยืนยันจะไปตามที่วศินขอ
บรรยากาศภายในรถเงียบสนิทเหมือนไม่มีใครนั่งอยู่ข้างในนั้น นิศาไม่ยอมพูดอะไรอีกเลยหลังจากที่เธอรู้ว่าธานินรู้เรื่องทุกย่างของเพื่อนตัวเองโดยที่เธอไม่เคยรู้มาก่อนเธอเอาแต่นั่งเงียบภายในใจของเธอตอนนี้เหมือนโดนมีดกรีดกลางใจที่รู้ว่าแฟนของตัวเองมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้และยอมโกหกเธอเพื่อที่จะนัดคุยกับเพื่อนตัวเอง
ทันทีที่ถึงเกาะร้างที่วศินนัดให้ธานินพานิศามาเจอเขาทั้งสองก้าวลงจากรถและเดินเข้าไปในถ้ำ
กฤตที่ยืนดูทั้งสอคนอยู่ห่าง ๆ ส่งสัญญาณบอกให้เพื่อนทั้งสองคนทราบว่าพวกเขามาถึงที่นัดหมายแล้วให้ลงมือตามแผนที่พวกขาวางไว้ได้เลย
ไม่นานทั้งสองก็เดินเข้าไปพบวศินนั่งรออยู่ในถ้ำวศินยิ้มทันทีที่เจอธานินและนิศา
“ฉันคิดว่านายจะไม่มาแล้วนะธานิน”
วศินพูดพลางยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์
“ฉันมาเพราะอยากให้ทุกอย่างจบลงแค่ตรงนี้และจะไม่มีใครเดือดร้อนเพราะอะไรทั้งนั้น”
ธานินตอบด้วยน้ำเสียงดุดัน
“ฮ่า
ๆ ๆ ถ้านายทำได้จริง ๆ ก็ดี” วศินตอบ
“ต้องการให้ฉันทำลายหลักฐานสินะ
วศิน” นิศาพูดขึ้นพลางทำสีหน้าไม่พอใจ
“เธอก็น่าจะรู้นะว่าควรทำยังไง
ถ้าไม่อยากเดือดร้อนไปถึงคนอื่น” วศินพูดด้วยท่าทางที่เจ้าเล่ห์
“นี่นายคิดอะไรอยู่กันแน่”
นิศาคิดในใจ
ในขณะที่ทั้งสามคนกำลังคิดว่าอีกคนคิดอะไรอยู่
อยู่ดี ๆ ก็มีไม้จากด้านลงฟาดลงที่ธานินจนเขาล้มลงไปนอนนิ่งกับพื้น
นิศาได้แต่ตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นจนไม่ทันตั้งตัวเมื่อวศินเอาปืนมาจี้ที่หัวบังคับให้นิศาทำลายหลักฐานที่มีอยู่ทั้งหมดโดยไม่มีข้อยกเว้นจนนิศาต้องทำตามและทันทีที่หลักฐานทุกอย่างถูกทำลายธานินก็ยิ้มอย่าเจ้าเล่ห์และใส่ความธานิน
“จะบอกอะไรให้นะนิศา
เรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นเพราะผู้ชายที่นอนอยู่ข้าง ๆ เธอนั้นแหละ” วศินบอกกับนิศา
“ไม่จริงธานินไม่ใช่คนแบบนั้น”
นิศาตอบ
“เธอก็เก่งนะแต่ไม่เคยรู้เรื่องของแฟนตัวเองเลยแม้แต่น้อย
ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นแผนของธานินทั้งนั้นแหละ” ดุรงค์พูดพลางหัวเราะ
“เธอจะโทษพวกเราไม่ได้หรอกนะนิศาเพราะธานินเป็นคนตัดสินใจเองที่จะให้เรื่องทุกอย่างจบลงที่นี้”
กฤตบอกเพื่อย้ำความผิดให้กับธานิน
“ลาก่อนนะนิศา”
วศินพูด
ทันทีที่คำกล่าวลาของวศินจบลงเสียงปืนก็ดังขึ้น
ปัง ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ โดยไม่สนว่าคนที่นอนอยู่ตรงนั้นเป็นใครและแม้ว่าธานินเองที่ต้องการให้เรื่องทุกอย่างจบลงด้วยการเจรจาโดยไม่มีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งต้องสูญเสีย
ในตอนนี้แม้แต่เขาเองก็ไม่สามารถที่จะลุกขึ้นมาแก้ไขเรื่องที่เกิดขึ้นไปแล้วในตอนนี้ได้
และที่แย่ไปกว่านั้นคือนิศาหลงเชื่อในคำใส่ร้ายของเพื่อนรักเขาไปแล้วก่อนที่จะจบชีวิตลงด้วยเรื่องที่ไม่ควรยุ่ง
จัน ทะบาล
