นวนิยายเรื่อง สัญญารัก สัญญาณตาย ตอนที่ 1

นวนิยาย เรื่องสัญญารัก สัญญาณตาย

ตอนที่ 1 สัญญาใจ

กริ๊ง ๆ ๆ เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ที่วางอยู่บนที่นอน

“ว่าไงค่ะ ธานิน” เสียงของนิศาหญิงสาวที่มีรูปร่างหน้าตาสละสลวยและเพียบพร้อมด้วยคุณสมบัติที่ชายหลายคนต้องจับตามอง

“นิศาครับ วันนี้ผมจะไปรับคุณที่บ้านตอนบ่ายโมงนะครับ หวังว่าคุณคงจะไม่ลืมที่คุณรับปากไปเที่ยวกับผมนะ” เสียงของธานินแฟนหนุ่มนักธุรกิจทายาทเจ้าของห้างดังในใจกลางกรุงเทพฯ ที่คบหาดูใจกันมานานกว่า 10 ปี

ณ ถนนสายหลักที่มีจุดหมายมุ่งหน้าไปยังเกาะสีชัง สถานที่ตากอากาศและท่องเที่ยว ที่มีมานานนับร้อยปีตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันและเป็นสถานที่ ที่ได้รับความนิยมจากนักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยชาวต่างชาติจำนวนมาก นอกจากนี้บริเวณเกาะสีชังยังมีบ้านพักตากอากาศที่ธานินซื้อไว้เมื่อปลายปีที่แล้ว เพื่อการสังสรรค์และพักผ่อนในช่วงลาพักร้อนของทุกปี แต่ที่น่าแปลกคือ ตอนนี้บรรยากาศที่เต็มไปด้วยเมฆที่เกาะตัวกันหนาอย่างน่าแปลกใจ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ ท้องฟ้าปลอดโปร่ง ลมพัดเย็นสบาย ทำให้นิศาที่กำลังหลับอยู่ก็พลางตื่นขึ้นมาพบกับบรรยากาศที่ดูแปลกไปอย่างหาคำตอบไม่ได้ ทำได้เพียงคิดในใจว่า ที่เป็นเช่นนี้เพราะ พายุโหมกระหน่ำเข้ามาอีกรอบ ทั้งที่ในใจของนิศาตอนนี้รู้สึกไม่ดีถึงลางสังหรณ์ที่ผุดขึ้นมาในช่วงเวลานี้

“นิศาตื่นแล้วหรอครับ คุณหิวหรือเปล่า” ธานินพูดพรางหันมามองนิศาด้วยความเอ็นดู

“ค่ะ นี่ฉันคงเผลอหลับไปนานเลยสินะคะ ตอนนี้ฉันยังรู้สึกไม่หิวเท่าไหร่ รอให้ถึงที่พักคุณก่อนแล้วเราค่อยทำอาหารทานกันนะคะ” นิศาพูดพร้อมกับส่งยิ้มให้กับธานิน

“ครับ อีกสักพักก็คงถึงบ้านพักตากอากาศที่ผมซื้อไว้แล้ว อดทนหน่อยนะคุณนี่น่ารักไม่เปลี่ยนเลยนะ” ธานินพูดจบก็เอื้อมมือไปจับที่แก้มนิศา

ไม่นานรถก็ขับเคลื่อนเข้ามาจนถึงคฤหาสน์หลังโตที่ตกแต่งแบบเรียบหรู ด้วยสไตล์การตกแต่งแบบยุโรปผสมผสานเข้ากับการตกแต่งแบบโมเดิร์นที่ดูลงตัวอย่างไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน นิศารีบก้าวลงจากรถทันทีที่เธอมองเห็นภาพบรรยากาศยามเย็นที่ตะวันกำลังจะลับขอบฟ้า แสงแดดที่สาดส่องกระทบกับฝูงนกที่กำลังบินกลับรังอย่างสวยงาม เธอได้แต่พึมพรำเบา ๆ ว่า “ฉันไม่เคยมีโอกาสมองภาพที่สวยขนาดนี้เลย ทำไมรู้สึกชอบที่นี้จัง” ธานินเดินมาโอบกอดเธอจากด้านหลัง แล้วกระซิบข้างหูเธอเบา ๆ ว่า “เพราะคุณมัวแต่ทำงานจนไม่มีเวลาหาความสุขให้ตัวเองไงล่ะ” นิศาได้แต่อมยิ้มแล้วหันไปมองสบตากับธานิน

“ผมว่าเราเข้าบ้านดีกว่านะครับ พรุ่งนี้ผมจะพาคุณไปทำบุญที่วัดแต่เช้าแล้วเราค่อยไปเดินเล่นที่ริมหาดกัน” ธานินพูดพลางดึงแขนนิศาเดินเข้าบ้านพักตากอากาศของตน

“ค่ะ” นิศายิ้มรับ

รุ่งเช้าธานินได้พานิศาขับรถตระเวนทำบุญขอพร ทั้งสองคนทำบุญร่วมกันด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มและมีความสุข หลังจากนั้นก็เดินทางไปของพรที่ถ้ำระฆัง เกาะสีชัง ทั้งสองคนอธิฐานว่าขอให้เขาทั้งสองได้ครองรักและอยู่ด้วยกันตลอดไปอย่างมีความสุข ทันทีที่คำอธิฐานจบลง ธานินก็ได้มอบสร้อยเพชรจี้รูปหัวใจที่ด้านในนั้นเป็นรูปของเขาทั้งสอง ด้านหลังสลักชื่อของพวกเขาทั้งสองคนเอาไว้มอบให้กับนิศาและให้คำมั่นสัญญากับเธอว่า “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นผมจะรักและซื่อสัตย์กับคุณตลอดไป” ธานินพูดพลางกุมมือนิศาเอาไว้ นิศาได้แต่ร้องไห้ด้วยความดีใจ เธอพูดอะไรไม่ออกทำได้เพียงพยักหน้าและยิ้มตอบธานิน แต่แล้วเวลาของความสุขก็ได้ผ่านเลยไปอย่างช้า ๆ โดยที่เขาทั้งสองคนไม่ทันตั้งตัวรับมือ………

จัน ทะบาล