นวนิยาย
เรื่องสัญญารัก สัญญาณตาย
ตอนที่ 2 จุดเริ่มต้น
ในขณะที่สายลมกำลังโบกพัดเบา
ๆ พร้อมกับแสงจันทร์ที่สาดส่องมากระทบร่างของชายหญิงที่นอนกอดกันภายใต้รอยยิ้มและเสียงหัวเราะแห่งความสุข
ห้องสี่เหลี่ยมที่ถูกตกแต่งด้วยกุหลาบสีแดงและแสงเทียนรายล้อมอยู่เต็มห้อง
บรรยากาศที่เงียบสงบในวันนี้ช่างเหมาะในการทำเซอร์ไพรส์และขอนิศาแต่งงานยิ่งนัก
ธานินได้แต่คิดพรางบ่นพึมพรำคนเดียวเบา ๆ จนนิศาต้องสะกิดและทำหน้างุนงงกับสิ่งที่ธานินบ่นอยู่
“นิศาครับ
คุณรู้ไหมว่าผมเป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุดเลย” ธานินยิ้มยียวนพร้อมกับถามนิศาที่กำลังคิดหาคำตอบ
“เพราะอะไรหรอคะ
จริงๆ คุณก็โชคดีอยู่แล้วนี่คะที่มีพร้อมทุกอย่าง” นิศายิ้มและยังสงสัยกับกับถามของแฟนหนุ่มเหมือนเคย
“โธ่
นิศาครับ คุณก็รู้ว่าผู้ชายคนอื่นก็หมายตาคุณไว้หลายคนเหมือนกัน แต่สุดท้ายคุณก็เลือกผมและอีกอย่างคุณทั้งสวยทั้งเก่งขนาดนี้ผู้ชายคนไหนได้คุณไปเป็นแฟนก็คงโชคดีมากแน่ๆ
เลยว่าไหม” ธานินยิ้ม
ทั้งสองได้แต่ยิ้มและสบตากันด้วยความเขินอายก่อนจะหลับไปเพราะความเหนื่อยล้าจากการเดินทางเที่ยวทั้งวัน
รุ่งเช้าธานินตื่นขึ้นมาเพื่อทำอาหารมื้อพิเศษให้กับแฟนสาวของเขาที่มัวแต่หลับใหลจนลืมเวลาของอาหารเช้า
เขารีบยกอาหารเช้าที่ทำเสร็จใหม่ ๆ ขึ้นมาวางไว้ข้างเตียง
ทันทีที่เขาเปิดประตูเข้ามากลิ่นหอมก็โชยไปทั่วห้องเพื่อปลุกนิศาให้ตื่น
“หอมจังเลยค่ะ”
นิศายิ้ม
“รีบมาทานสิครับกำลังร้อนๆ
เดี๋ยววันนี้เราไปขับเรือชมเกาะใกล้ๆ แถวนี้กัน คุณต้องชอบมากแน่ๆ” ธานินยิ้ม
“งั้นฉันขอเวลาสักชั่วโมงนะคะ
จะรีบลงไป” นิศาพูดขณะก้มหน้ามองอาหารที่วางอยู่ข้างๆ
ธานินเดินลงมาที่ห้องรับแขกด้านล่างของบ้านพักตากอากาศ
และโทรศัพท์สั่งให้คนดูแลบ้านช่วยเตรียมเรือที่จะใช้
พร้อมทั้งสั่งอาหารจากร้านประจำที่เขาเคยทานกับครอบครัวเพื่อใช้เป็นมื้อเที่ยงของการชมเกาะ
ผ่านไปชั่วโมงกว่า ๆ ….
นิศาเดินลงมาพร้อมกับชุดสีขาวที่พลิ้วไหวไปตามท่วงท่าในการเดินของเธอ
ธานินได้แต่จ้องมองแฟนสาวของเขาด้วยสายตาที่ตกตะลึง
นิศามองและส่งยิ้มให้จนธานินต้องเผลอหัวเราะออกมาเบาๆ ทั้งสองคนเดินจูงมือกันไปที่เรือที่จอดเตรียมไว้ที่หน้าบ้านและเรือก็ค่อยๆขับออกไปช้าๆ
ท่ามกลางบรรยากาศที่ฟ้าครึ้ม ลมพัดแรง เสียงคลื่นกระทบเรือเป็นระยะๆ
จนมาถึงเกาะที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านพักนัก ธานินเดินลงมารอรับมือนิศาแฟนสาวของเขาลงจากเรือเพื่อไปยังต้นไม้ใหญ่ข้างโขดหินที่มีเรือนรับรอง
ซึ่งเมื่อมองจากตรงนี้จะสามารถมองเห็นภาพทะเลกว้างและหมู่เกาะต่างๆมากมาย
“ธานินค่ะ
เห็นกระเป๋าสีครีมของฉันไหมคะ” นิศาถามในขณะที่กำลังก้มหาของบางอย่าง
“ไม่นะครับ
คุณเอามาด้วยหรือเปล่า” ธานินตอบ
“สงสัยฉันลืมไว้ที่เรือนะคะ
งั้นฉันขอกลับไปเอาก่อนนะคะคุณรอที่นี้แหละค่ะ”
ในขณะที่นิศาเดินกลับมาเอาของที่เรือ
สายตาของเธอก็เหลือบมองไปเห็นเพื่อนของธานินที่อยู่ไม่ไกลจากเรือของเธอ
ด้านหลังของพวกเขามีกลุ่มชาย 4-5 คน กำลังขนกล่องใส่อะไรบางอย่างเมือมองดูอีกทีนิศาก็ต้องตกใจเมือเห็นว่าในกล่องนั้นคืออาวุธเถื่อนที่ลักลอบขนเข้ามา
เธอจึงใช้กล้องที่อยู่ในกระเป๋าถ่ายรูปและบันทึกวิดีโอเอาไว้
แต่ยังไม่ทันที่จะถ่ายเสร็จเพื่อนของธานินแฟนหนุ่มของเธอหนึ่งในสามคนนั้นก็หันมาเจอนิศากำลังถ่ายภาพพวกเขาไว้พอดี
แม้ว่านิศาจะพยายามทำตัวปกติแต่ก็ยังไม่วายโดนจับตามองและมุ่งหน้าเดินมาหาเธอ………………
จัน ทะบาล
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น